เปิดตัวสุดหล่อ
posted on 01 May 2007 12:28 by tarlomak in personal
สวัสดีชาวโลก
เนื่องจากเป็นเอ็นทรี่แรก ไม่รู้จะเขียนอะไร รวมทั้งกลัวเจอ blog-tag จึงตัดสินใจ แปะ ตัวเอง เขียนเอง บรรยายเรื่องราวเอง ชาวบ้านชาวช่องจะได้รู้จักเจ้าของบล็อกมากขึ้น อย่ากระนั้นเลย รายละเอียดมีดังนี้
1.ชื่อ-นามสุกล เหรอ ?? บอกไม่ได้หรอกนะครับว่าเป็นใคร เพราะว่าเป็นคนมีหน้ามีตา มีปากมีตูด ในบางวงการธุรกิจ (เรื่องจริงครับ) เป็นที่รู้จักกันในคนหมู่มาก ขืนบอกไปอาจทำให้ธุรกิจส่วนตัวที่ทำอยู่ดังกระฉูด หรือตกฮวบเจ๊งไปเลยก็เป็นได้ มีลูกน้องนับสิบต้องรับผิดชอบครับ ไม่บอก ..... ใบ้ให้ก็ได้ว่าชื่อแปลว่า จุดศูนย์รวมของครอบครัว แล้วก้หน้าตาดีมาก (จบ)
2.เกิดมาด้วยปาฏิหาริย์ อย่าเพิ่งคิดถึงอภินิหาร บุญบารมี แบบว่าเกิดมาแล้วทำให้มีสุริยปราคา ฝนตกลงมาเป็นคางคกครับ ปาฏิหาริย์ของผมคือ การเกิดก่อนกำหนดถึงเกือบ 3 เดือน เพราะสุดยอดคุณแม่ของผมเกิดอุบัติเหตุ หกล้ม น้ำคร่ำแตก เลือดไหลนองกระจาย (น่ากลัว ขอไม่บรรยายต่อ) น้ำหนักแรกเกิดไม่ถึง 1.5 กก. ความยาวตัวประมาณฝ่ามือผู้ใหญ่ ตาโตโปนมาก สรุปแล้วคือเหมือนลูกลิงอุรังอุตังในช่อง animal planet นั่นแหละครับ หมอฉุกเฉินที่เคารพรัก ที่ทำคลอดหลุดปากบอกแม่ในทันทีที่ผมสไลด์ตัวออกมาว่า ไม่รอดแน่ๆครับคุณแม่
ปล1. ตอนเกิดมาไม่ร้อง ไม่หายใจนะเฟ้ย หมอที่ทำคลอด ตบตูดแล้วตบตูดอีก สลับกันตบไขว้กับพยาบาล สนุกสนานมากๆ
ปล2. ตอนเกิดเข้าห้องไอซียูเด็ก 1 เดือนเต็มๆ ตามมาด้วย การฝากให้พยาบาลเลี้ยงอีก 1 ปีเต็มในโรงพยาบาล ไม่ได้กลับบ้าน ไม่ได้เจอหน้าญาติพี่น้อง ไม่มีการตัดเค้กฉลอง เพราะอาการ afraid มาก อาจตายได้ทุกเมื่อ (เรื่องจริง)
3.เคยขับรถชนแล้วหนี เป็นความชั่วที่จะติดตามตัวไปจนวันตาย อย่าเพิ่งตกใจไปครับ คนหล่อ จิตใจดี การศึกษาสูง อย่างผมไม่ได้ชนคน หรือ สิ่งมีชีวิต บนถนนแล้วใส่เกียร์หมาหนีครับ คือตอนอยู่ประถม 4/2 ผมขับ BMX เล่นๆ ชมวิวแบบ ชิวๆ กินลม ไฮโซมากๆ ในหมู่บ้านที่ไฮโซกว่าที่อยู่ใกล้เคียงกัน แล้วเจอเด็กผู้หญิงที่ตัวเล็กกว่าถีบจักรยานห่วยๆแบบมีตระกร้าจ่ายกับข้าวอยู่หน้ารถมาปาดหน้า อ้าว...หยามเยี่ยงนี้ได้อย่างไร............ ผมจึงได้ถีบแซงไปทางด้านซ้ายแล้วปาดขวาตรงหน้ามันพอดี ปรากฏว่าถีบเร็วไปนิดนึง ไม่ทันดูถนนที่ขรุขระ เป็นหลุมเป็นบ่อ เนื่องจากเลือดขึ้นหน้าเพราะการถูกหยามศักดิ์ศรีคนขับรถ BMX รู้ตัวอีกทีนึงคือรถ จักรยานของผม ชนอย่างแรงเข้ากับรถ MERCEDEZ BENZ ที่จอดนิ่งสงบอยู่หน้าบ้านของผู้โชคร้ายบวกดวงซวยสุดๆ เข้าให้แล้ว เนื่องจากการศึกษาดี และพ่อแม่ก็สอนมาอย่างดี ผมจึงรีบลุกขึ้นมาตั้งสติ ทั้งๆที่ตอนนั้นซีดรับประทานอยู่ แล้วตั้งรถจักรยานที่กองอยู่ที่พื้นขึ้นมาใหม่แล้ว ค่อยๆบรรจงถีบรถออกไปจากบริเวณนั้นแบบเนียนๆ ผิวปากด้วยนะ (คาดว่าตอนนั้น เด็กผู้หญิงในที่เกิดเหตุ คงมองปากค้าง ตาเหลือกครับ)
ปล1. กราบขอขมาท่านเจ้าของรถมา ณ ที่นี้ด้วย ชาตินี้ผมจะพยายามทำบุญ ทำความดี บริจาคโลหิตให้สังคมเป็นการชดใช้ครับ
ปล2. ไม่เคยถีบจักรยานไปหมู่บ้านนี้อีกเลย ตลอดชีวิต (จริงๆนะ)
ปล3. รถเบนซ์คันนั้นสีน้ำเงิน รุ่น 280S
ปล.4 ขอบคุณพระเจ้าที่ตอนนั้นยังไม่มีหน่วย CSI หรือ คุณหมอภรทิพย์มาตรวจสอบสถานที่ก่อเหตุอาชญากรรม
4.มีคอมพิวเตอร์เครื่องแรกตอนอายุ 18 ไม่น่าเชื่อว่าคนหน้าตาดี หล่อล่ำ การศึกษาสูงอย่างผม จะไม่มีเครื่องคอมพิวเตอร์ใน บ้าน ตัวเองจนกระทั่ง เรียนอยู่ปี 2 จะขึ้น ปี 3 ในมหาวิทยาลัย ตอนนั้นต้องซื้อเพราะว่าจะต้องทำรายงานแบบมโหฬาร กระหน่ำของวิชาด้านการตลาด เช่น Consumer Behavior, Business Research, Internationl Marketing บลาๆ มากมาย คนเรียน การตลาดของเอแบค คงเข้าใจว่า Major Marketing นั้นโหดร้าย ทารุณ กับการบ้านและรายงานแบบสุดๆ ไม่มีวิชาไหนไม่ต้องทำรายงาน หรือ survey ทุกวิชาอาจารย์จะสั่งงานกันสะบั้นหั่นแหลก ซัมเมอร์เซลส์ สุดๆ
ปล1. คอมพิวเตอร์เครื่องแรก ยี่ห้อ Hewlett Packard ราคา 98,000.- สุดยอดมาก CPU 133 MhZ RAM 64MBเท่านั้นเอง
ปล2. อายุขัยของคอมพิวเตอร์เครื่องนี้มีแค่ 2 ปี 3 เดือน เท่านั้นเอง แล้วก็ตายจากกันไป
ปล3. เนื่องจากมันตายเร็วมาก พ่อเลยไม่ซื้อเครื่องใหม่ให้ จึงทุบกระปุกหมูซื้อเครื่องที่สองให้ตัวเองราคา 35,000 บาท
5.รักครั้งแรก(และจะรักตลอดไป) เอ๊ะ.... ไม่แน่ใจนะครับ ว่าบทความบรรยายรักต่อไปนี้เจ๊เบียบหรือกระทรวง ICT จะเข้ามาสกรีนหรือเปล่า แต่ว่ารักครั้งแรกของผม เกิดขึ้นในโรงเรียนชายล้วนที่ผมเรียนอยู่ ..... ฮี๊ววว.... เหตุเกิดตอน ป. 5/8 เขาคนนั้นชื่อ พัชร ผู้อ่านท่านไหน มีชื่อนี้อย่างเพิ่งปิดเครื่องหนีหรือบล็อกเว็บของผมนะครับ ผมว่าชื่อนี้โหลมากๆ เรื่องมีอยู่ว่าคุณ พัชร เนี่ยแกล้งผมเป็นประจำ ตอนนั้นคิดในใจเฉยๆว่าครอบครัวมันมีปัญหาหรือไงฟะ (ซึ่งตอนหลังค้นพบว่า มันมีปัญหาจริงๆ แต่รวยโคตรๆนะ) มันชอบแกล้งผมเป็นอาจิณตั้งแต่ ป.5 ยัน ม.2 ครับ เรียนอยู่ห้องเดียวกันตลอด แกล้งไปแกล้งมาจับพลัดจับผลู ร่างกายสัมผัสกัน ไฟแล่บ แปร๊บๆ (อันนี้ผมคิดฝ่ายเดียวครับ) ไฟไม่แล่บได้ไง มันทั้ง สูง ขาว หล่อ คิ้วเข้ม ไหล่กว้าง เรียนเก่ง พรรคพวกเยอะ เป็นนักกีฬาด้วย เสียงมีพลัง surround dolby 5.1 digital มากๆ เสียดายที่หนทางชีวิต ทำให้ไม่ได้เจอกันอีก เพราะผมสอบเทียบม.6 ได้ตั้งแต่อยู่ ม.3 พอเรียน ม.4 ได้ไม่ครบวาระดีก็ไปสอบเข้าเอแบคไปเลย ตั้งแต่นั้นก็ไม่ได้เจอมันอีกเลย งานเลี้ยงรุ่นมันก็ไม่ไป เฮ้อ...
ปล1. มีช่วงหลังๆ ก่อนออกจากโรงเรียน เราคุยกันแบบเพื่อนทั่วๆไป มันเลิกแกล้งผมนานแล้ว นิสัยมันกลับกลายเป็นคนขี้อาย หลบหน้าคน ไม่เฮฮา ปาจิงโกะอีกต่อไป แปลกมากๆ สายตาแบบมองกันก็แปลกๆ
ปล2. ผมก็สงสัยว่ามันเป็นเหมือนผมหรือเปล่า แต่ตอนนั้นเองผมยังไม่รู้จักคำจำกัดความของสิ่งที่ผมเป็นเลย (จริงๆนะ...เอ้า) รู้แต่ว่าตัวเองไม่ได้มองเพศตรงข้าม
ปล3. ทุกวันนี้ก็ยังคิดถึงมันอยู่ และจำหน้ามันได้ทุกครั้งที่หลับตา ทั้งๆที่ไม่ได้เจอ หรือ คุยกันมา 13 ปีแล้ว (คนอ่านห้ามอ้วก)
ปล4. ได้ข่าวว่ามันไปเรียนต่อที่อังกฤษ แล้วไม่ยอมกลับ ป่านนี้มีเมีย 2 ลูก 6 แล้วมั๊ง