มนุษย์กล่อง 's blog

เนื่องจากมีคุณ bickboon ซึ่งเปรียบเสมือนซุปเปอร์สตาร์ดังเช่น น้อง RAIN มาเม้นท์ ให้กำลังใจ ให้ผมเขียนต่อ จึงรีบปั่นเอ็นทรี่นี้สุดฤทธิ์ ถึงแม้จะเที่ยงคืนแล้วก็ตาม

(*** เอ็นทรี่นี้ยาวมาก ๆ ใครเบื่อดูแต่หัวข้อก้ได้ หรือกดปิดไปเลยครับ)

ไม่รู้มีคนสงสัยมั๊ยว่าทำไมตั้งชื่อนี้ มนุษย์ในกล่อง ชื่อนี้เปรียบเสมือนตัวผมเองในหลายๆด้านดังนี้

1. ใช้ชีวิตแบบว่าอยู่ในกรอบจารีต ประเพณี อันดีงามของไทย
จนเพื่อนๆที่เรียนด้วยกันบอกว่า เฮ้ย ... ทำไมมึงถึงเป็นคนดีเชี่ยๆ แบบนี้ว้า (ตกลงมันว่าเราดี หรือเชี่ยฟะ)
อย่าเพิ่งนึกว่าผมเรียบร้อยจนกระทั่งแม้แต่เวลาอุจจาระก็นั่งพับเพียบนะครับ ไม่ถึงขั้นนั้น
เพียงแต่ว่าผมยอมรับระบบวัฒนธรรมไทยเช่นระบบ seniority ผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อน เขาถูกเสมอ เขาสอนอะไรมาก็ฟัง ไม่เถียง ไม่ขัด (แต่ไม่โง่ขนาดทำตามทุกอย่างนะครับ) ช่วงสงกรานต์ทุกปี เพื่อนชวนไปนั่งรถกะบะยกตุ่มไปสาดน้ำชาวบ้าน ผมจะไม่ไปครับ แต่จะไปรับญาติๆผู้สูงอายุ ที่ยังหายใจได้อยู่ มานั่งรวมกันที่คฤหาสน์ มัดมือไพล่หลัง แล้วเอาน้ำสาด .... ไม่ใช่ครับ ....จริงๆ เอาพวกมันมา เอ๊ย..... เอาผู้ใหญ่มารดน้ำดำหัวต่างหาก ประเพณีไทยต้องสืบสานต่อครับ ไม่งั้นลูกหลานจะไม่ทำตาม เรามีหน้าที่ต้องทำเป็นตัวอย่าง บางคนจะพาพ่อ แม่ ไปกินข้าวนอกบ้านแถวถนนเลียบทางด่วนเอกมัย-รามอินทรา หรือตามเหลาต่างๆในซอยหลังสวน, เอกมัย หรือทองหล่อ เมื่อหลายปีก่อนผมก็พาไป ปรากฏว่ามันเต็มทุกร้าน ไม่ว่ามื้อเที่ยงหรือเย็น ตั้งแต่นั้นก็เลิกครับ

พวกผู้สูงอายุที่มีพระคุณต่อเรา หรือ บุพการีเรา เมื่อถึงวันเกิดผมก็จะซื้อไข่ไก่ใส่ตะกร้าไปให้ มีความหมายบวกมีประโยชน์ คนแก่กินไข่ขาววันละ 10 ฟองร่างกายจะแข็งแรงมาก เพราะไข่ขาวเป็นโปรตีนไฮโซ ชั้นสูง ไม่มีพิษภัย บางคนบอกทำไมไม่ซื้อซุปไก่สกัด หรือรังนก เชี่ยยยย ไข่ไก่เบอร์เล็กลูกละ 10 สลึงเอง ร้อยฟองก็ 250 บาท รังนกแม่ม กล่องเป็นพัน ถ้ากินแล้วหายจากโรคความดัน เบาหวาน หัวใจ ก็จะไปซื้อให้เลย เป็นคนดีได้แต่ต้องพอเพียง ต้องดูกระป๋าตัวเองด้วยนะครับ

2. เชื่อฟังพ่อแม่ ตลอดกาล (ห้ามเถียง)
ผมโตมาแบบว่า เช้าไปโรงเรียน เลิกเรียนบ่าย 3 โมง 40 ก็นั่งรถกลับบ้านเลย ไม่มีการแวะเที่ยวมาบุญครองหรือ แว่บไปสาระแนจังแถวๆสยามแสควร์แม้แต่ครั้งเดียว ทั้งๆที่ผ่านทุกวัน วันละ 2 รอบ เป็นแบบนี้จนเรียนจบมัธยมต้น (จริงๆน้า ให้อมพระจตุคามฯก็ได้ เหรียญใหญ่ๆนั่นแหละ)

วันที่ไม่มีเรียนหรือวันหยุดนักขัตรฤกษ์ ก็ไม่เคยแม้มาเหยียบครับ mummy กับ daddy สั่งไว้ว่าห้ามไปเด็ดขาด อันตรายโคตรๆ คนเยอะ สกปรกด้วย กำชับทุกวัน ผมเองก็จำใส่กะโหลกไว้ จนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ กลัวมาบุญครองกับสยามแสควร์ ขึ้นสมอง เมื่อมีเพื่อนชวนไปทีไรจะปฏิเสธทุกครั้งไป เสมือนหนึ่งจะไปตาย ไปเข้าค่าย ร.ด. หรือถูกเรียกไปขายแรงงานซะอย่างงั้น (จริงจิ๊งๆๆ)

แต่โรคกลัวแหล่งบันเทิงนี้ก็รักษาหายขาดได้ทันทีเมื่อขึ้น ม.4 แค่เพียงสัปดาห์แรกเท่านั้น ก็เที่ยวกระจาย ตะลุยมันทุกชั้น ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนปะหนึ่งว่าเราได้มาเที่ยวต่างประเทศ ได้เข้าโรงหนังเป็นครั้งแรกของชีวิต (ใครจะว่าบ้านนอก หรือหัวเราะ เชิญครับ ก็มันเรื่องจริงอ่ะ ดูหนังในโรงเรื่องแรกในชีวิตตอนอายุ 16) ก่อนหน้านั้นเจอห้ามเด็ดขาดครับ หากแม้นบุพการีรู้เข้าว่าเราฝ่าฝืนบัญญัติ 10 ประการแล้วล่ะก็ ผมจะเจอยึดเงินค่าขนม ซึ่งซวยยิ่งกว่าครับ

3. ปฏิบัติกฎจราจรอย่างเคร่งครัด

ขับรถมา 10 ปี ไม่เคยขับรถชนเลยนะเฟ้ย และไม่ถูกคนขับรถชนตูดด้วย ทั้งๆที่ขับทุกวัน วันนึงๆอยู่ในรถเกือบ 4 ชั่วโมง ไม่เคยฝ่าไฟแดง ไม่จอดทับเส้น (เหมือนโฆษณา พี่ขาอย่าทับหนู) ให้ทางเฉพาะรถที่มีคนขับเป็นผู้ชายเท่านั้น (เปล่าลำเอียง ให้ทางผู้หญิงที่ไร มันจะมาสโลว์ตรงหน้าเสมอ ทำให้เราต้องเปลี่ยนเลนแซงหนี)

ไม่เคยเจอใบสั่งเพราะเจอหัวปิงปองเรียกทีไร จะบอกว่าต้องรีบกลับบ้าน แม่ไม่สบายหนัก หรือ ต้องพาอาม่าไปฟอกไต ต้องรีบพาไปโรงพยาบาลโน้น นี้ ด่วนมากๆ ทำหน้านิ่ว คิ้วขมวด ปวดเมนส์ ให้มันเห็นใจ เข้าไว้ บางครั้ง ในเมื่อเล่นบทนางเองไม่สมบทบาท ตีบทไม่แตก เนื่องจากหางตากระตุก รูจมูกเปิดกว้าง ต้องใช้ PLAN B เท่านั้น เอ่อ... คุณตำรวจพอช่วยได้มั๊ยครับ คือว่ารีบจริงๆอ่ะครับ ทำหน้าทำตาห้อยแบบว่าสำนึกผิด ยิ้มเล็กๆ พร้อมทั้งยื่นแบงค์ร้อยแนบหลังใบขับขี่ ให้มันไป สุดท้ายก็รอดตัวไม่เจอใบสั่งครับ

ปล. มีตำรวจท่านนึง ตรงแยกจัสโก้พัฒนาการ จำไม่ได้ว่าฝ่าไฟแดง หรือทับเส้นเอ็นร้อยหวายของถนนตรงไหน ผมใช้แผนเอ แม่บาดเจ็บ ก็แล้ว แผนบี หนูน่าสงสาร อินโนเซนต์ ก็แล้ว แต่ มันไม่เอาเงินครับ มันย้อนว่าผมกลับ นี่คุณจะติดสินบนเจ้าหน้าที่รึ ในใจตอนนั้นนึกว่า เชี่ยยยยยยย .ยยย ซวยแล้วกู มันเป็นไปได้อย่างไร ทำไมมันตงฉินได้ขนาดนี้ พ่อมันคือท่านเปาปุ้นจิ้น หรือแม่มันเป็นผู้พิพากษาอยู่ศาลแขวงพระโขนงหรือไงฟะ สอนมาดีขนาดนี้เชียวรึ ผมซึ่งเป็นคนดีหัวใจอ่อนไหว เลยทำให้ตอนนั้นหน้าซีด ตัวเย็น เหงื่อออกไหลไม่หยุด แม้แต่ในกางเกงใน เป็นใบ้ชั่วขณะ แต่เนื่องจากเป็นคนมีบุญญาธิการ จึงมีโชคช่วย ช่วงนั้นรถติดมาก รถคันหลังบีบแตรไม่หยุด มันเลยบอกว่า อย่าทำอีกนะ แล้วก็ปล่อยผมไป

4. ไม่เบ่ง ไม่ใช้อำนาจในทางมิชอบ

ใครดูหนังเรื่อง Curse of the Golden Flower (ศึกชิงบัลลังค์เขตวังทองหลาง) ก็คงจะจำได้ บนคอหอย...เอ๊ย หอคอย ที่โจเหวินฟะ กงลี่ และลูกๆของมันมารวมตัวกัน มันบอกว่า หอสูงนี้เป็นรูปทรงวงกลม แต่โต๊ะเป็นสี่เหลี่ยม หมายความประมาณว่า คนเราต่อให้อยู่สูงแค่ไหน มีอิทธิพลเพียงใด ก็มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ ฟ้าดินมีขอบ มีเขต คนเรามีสิ่งที่พึงกระทำ และไม่ควรกระทำ

อย่างที่ mention ไว้ในเอ็นทรี่ปฐมฤกษ์ ผมเองอยู่ในวงการที่เหล่าพสกนิกรรู้จักกันอย่างแพร่หลาย รวมกับตำแหน่งหน้าที่การงานที่มีความรับผิดชอบสูง พูดง่ายๆคือกรูตำแหน่งใหญ่ (แต่หัวใจอ่อนแอ) ทำให้มีบริวารมากมายคอยรับใช้ ซึ่งส่วนใหญ่ไม่ได้เรื่องและจะชั่ว มากกว่าดี (เรื่องจริงจ๊ะ)

ถ้าให้โม้แบบสมรักษ์ ก็ต้องประมาณว่า ผมไม่สามารถใช้ชีวิตสามัญชนกับการเดินช้อปปิ้งในห้างฯเดอะมอลล์ (ทุกสาขา), เอ็มโพเรี่ยม, และสยามพารากอนได้ เพราะว่าเดินไปทีไร พนักงานของห้างฯ ที่ไม่ใช่ร้านเช่า จะพร้อมกันเด้งตัว ยืนตัวตรงยกมือไหว้สวัสดีกันตั้งแต่ปากทางเข้าห้างฯจนท้ายซอยครับ จริงๆเขินมากครับ คนอายุมากกว่าต้องมายกมื้อ ก้มหัว ให้เด็กซึ่งบังเอิญมีบุญญาธิการสูง (ไม่ได้โม้) เขาไหว้มาผมไหว้กลับนะครับ แถมแหกปากยิ้มกลับจนเห็นฟันคุตข้างในด้วย ไม่เบ่ง ไม่เชิด ไม่หยิ่ง (จริงๆน้า)

เวลาตอนที่ขับรถไปห้างดังกล่าวไม่ต้องรับบัตรนะเฟ้ย เฮ้ย .... ช่องจอดรถพิเศษก็มีพนักงานจัดหาให้ ผมไม่ได้ทำบุญเก่ามามาก หรือทำงานเก่งมากนะครับ เพียงแต่ไปอยู่ถูกที่ ถูกเวลา ถูกใจผู้มีอิทธิพล เลยได้ตำแหน่งบนหลังเสือมา จะลงก็ไม่ได้ กลัวทำผู้ใหญ่เสียหน้า สุดท้ายแล้วต้องจำใจรับตำแหน่งที่เป็นอยู่ แต่ที่ห้างฯในเครือเซ็นทรัลไม่มีคนรู้จักผม ผมชอบมาก เดินไปไหนอย่างสบายใจไม่ต้องกลัวคนรู้จัก

วกกลับมาเรื่องการไม่เบ่ง ไม่ใช้อำนาจในทางมิชอบ คือแบบว่า มีช่วงนึงในชีวิตตกหลุมรักลูกน้องเป็นชาย (ผมผิดตรงไหน) เป็นคนไทยแท้ ต่างจังหวัด suburban มากๆ หน้าตาดีมาก หุ่นดีมากๆ เป็นคนดีมากๆ วันหนึ่งมีการประชุมบริษัทฯ ต้องแต่งตั้งหัวหน้าฝ่ายคนใหม่ เพราะคนเก่าผมไล่ออกไปเอง โดยตอนนั้นมั่นหมายไว้ในใจว่าจะเอา เขาคนนั้น ขึ้นแท่น ไม่ได้เอาขึ้นแท่น นั่งเทียนแบบมีเซ็กซ์ ห้ามคิดอกุศล แต่พอถึงเวลาเลือกจริงๆ ต้องเลือกพนักงานอีกคนครับ เพราะว่า อีกคนมีความสามารถมากกว่า มีไหวพริบปฏิภาณ แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้รวดเร็วและถูกต้องกว่า ถึงแม้ตอนนั้นจะรู้สึกผิดหวังและเสียใจเป็นที่สุดก็ตาม แต่ก็รู้สึกดีทีเดียว ที่ไม่เอากามารมณ์หื่นจัดของตัวเองเป็นที่ตั้ง

ความรักในที่ทำงานเป็นเรื่องต้องห้ามครับ ผมจึงต้องยุติหนังสดเรื่อง Brokeback Mountain ที่ผมกะลูกน้องสุดเลิฟคนนี้แสดงนำ โดยการกินยา ทัมใจ แล้วเล็งกลุ่มเป้าหมายใหม่ไปคนนอกออฟฟิศแทน ซึ่งได้แก่ พี่ยาม พนักงานส่งเอกสาร ลูกค้า doorman ก็เอา ถึงจะจน แต่เร้าใจนะเฟ้ย ไม่เครียด สุดท้ายแห้วครับได้แต่มอง

5. ไม่เคยบอกใครเลยว่าเป็นเกย์

เนื่องจาก status ในสังคมส่งผลกระทบอย่างแรงถึงงานที่ปัจจุบันทำอยู่ บวกกับผมซึ่งอายุไม่น้อยแล้ว จึงโดนยัดเยียดแกมบังคับจำเป็นต้องมีนางในฝันมาประดับข้างกาย (ผมขอไม่ใช้คำว่าชะนี ให้เกียรติผู้หญิงเสมอ) มีไว้สำหรับการออกงานสมาคม งานสโมสรสปอร์ตคลับ งานการกุศล การไปคนเดียวจะดูเฉิ่ม และที่สำคัญคนอื่นนึกว่าเราไม่ให้เกียรติ (ไม่รู้มันคิดได้ไง เกี่ยวไรกันฟะ)

นางคนนี้เป็นลูกคนมีเงิน นามสกุลไม่เป็นที่โด่งดังระเบิดตามหนังสือพิมพ์เหมือน กิติยากร, อมาตยกุล, ล่ำซำ, ภิรมณ์ภักดี ฯลฯ แต่ในวงการไฮโซดังมากๆ พ่อมันเพิ่งซื้อที่ดินราคา 3 พันล้านเหมือนขนม (ไม่ใช่แถวรัชดานะ) มาลงทุนอะไรซักอย่าง เธอผู้นี้ถูกแนะนำให้รู้จักกับผมโดยผู้ใหญ่ในบริษัท ปฏิเสธไม่ได้อีกตามเคย แล้วสุดท้ายได้มาทำงานร่วมกันอีก นั่งในตำแหน่งที่บริษัทไม่เคยมีมาก่อนด้วยนะ ไม่ทราบว่าพ่อ แม่มันทำไมดันดาราได้ขนาดนี้ นี่เห็นเราหล่อ ล่ำ เท่ห์ ดูดี มีการศึกษา ขนาดนี้เชียวรึ (แต่ตังค์ไม่ค่อยมีว่ะ)

ในวงสังคมเราจะเป็นแฟนกัน แต่ไม่เคยจับมือนะครับ กลัวน้องเค้าถลำลึก คิดไปเอง หรือคิดไปแล้วก็ไม่รู้เพราะด้วยว่าความที่ผมขี้เกรงใจ รู้ทั้งรู้ว่าผู้ใหญ่คาดหวังไว้ จึงประกอบกิจต่างๆเช่น ดูหนัง กินข้าว ช้อปปิ้ง ไปเที่ยวสองต่อสอง เหมือนแฟนทั่วๆไป

สุดท้ายบอกใครไม่ได้ ไม่สามารถ coming out ให้คนอื่นรู้ ไปฟิตเนสเธอก็จะตามมาด้วย(ทำไมว้า) เลยอดจ้องครูฝึกแขนโต เป้าใหญ่ กล้ามหน้าท้องเป็นลูกๆเลย เซ็งโคตรๆ นี่ยังไม่รวมถึงกลุ่มเป้าหมายหลักซึ่งก็คือลูกค้าทั่วไปของฟิตเนสเพราะ 65 - 75 % เป็นพวกเดียวกัน ผีย่อมเห็นผี (เรื่องจริง) เป้าหมายกลุ่มนี้จะยิ้มให้ผมเมื่อเดินผ่าน ไม่ได้เข้ามาคุย เพราะเธอนางนี้ประกบติด อยู่ในฟิตเนสนะครับ ไม่ได้อยู่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ไม่รู้กลัวอะไรกันนักหนา

ปล1. สงสารน้องเค้า เจอคนหล่อหลอกว่าเป็นแฟน หรือมันรู้แล้วยอมโดนหลอกต่อไปนะ

ปล2. ถ้าวันนึงเกิดหมดความอดทน กระโดดจูบปากผู้ชายต่อหน้าธารกำนัล จะเกิดอะไรขึ้นนะ (อยากทำเหมือนกัน)

ปล3. เปิดเผยตัวแล้ว กรูจะตกงาน พ่อแม่ ไม่รัก เจอจับเอาไม้เสียบตูดประจานหน้าสวนสัตว์เขาดินมั๊ยเนี่ย

ปล4. มีสิทธิ์จะเจอรักแท้มั๊ยนะ

ปล5. ยังไม่มีใครเข้ามาถามจังๆว่า ผมเป็นเกย์หรือเปล่า

*********************************************************
มา edit ขอความช่วยเหลือด่วน

ให้ออกแบบดีไซน์ฐานข้อมูลการซื้อขายสินค้าของห้างสรรพสินค้า ก็พอทำได้นะครับ แต่การปรับฟอนต์ในบล๊อคให้พอดี ทำไมทำไม่ได้ไม่รู้ ไม่ใหญ่ไปก็เล็กไป ของชาวบ้านดูพอดีๆ ทำยังไงกันครับ HELP Please