ปิรามิดกลับหัว
posted on 29 Feb 2008 15:01 by tarlomak in personal
ผมคิดว่าทุกคนรู้จักปิรามิดนะครับ (เอ้า....เอารูปให้ดู)
อย่างงครับ ว่าทำไมมันหัวทิ่มหัวตำ
เพราะว่าตอนนี้โลกเรา โดยเฉพาะคนไทยเรา เห็นปิรามิดเป็นแบบนี้ครับ เห็นอะไรต่ออะไรกลับหัวกลับหาง แล้วก็คิดหรือทำอะไรมั่วๆไปหมดด้วยครับ
ทำไมผมยกปิรามิดมาเป็น metaphor ของเอ็นทรี่นี้ครับ
เหตุผลมันคือเยี่ยงนี้
เพราะว่าการสร้างปิรามิด มันต้องเริ่มจากการสร้างฐานกว้างๆก่อน ซึ่งก่อนจะเริ่มวางราก มันต้องมีการคำนวณ มีการวางแผน มีการเตรียมความพร้อม เตรียมวัสดุ เตรียมคน เตรียมที่พักให้คน เตรียมเสบียงอาหาร ฯลฯ
เมื่อนำฐานมาเรียงๆแล้ว ก็ค่อยๆวางเพิ่มที่ละชั้นๆๆๆ ค่อยๆทำไปเรื่อยๆ ยิ่งชั้นบนยิ่งทำยาก เพราะการจะเข็นหินยักษ์ขึ้นไปวางได้ก็ท่าจะเหนื่อยอยู่ ยิ่งสูงยิ่งยากลำบาก
ทำไปเรื่อยๆจนถึงชั้นสูงสุด ซึ่งถือว่าบรรลุจุดมุ่งหมาย ประสบความสำเร็จครับ
ปิรามิดก็เหมือนกับชีวิตคนเราดีๆนี่เอง
การจะทำอะไรต้องเริ่มจากศูนย์ ศึกษางาน จากระดับล่างขึ้นไปด้านบน เพื่อเตรียมความพร้อมของตนเอง แล้ววางแผนชีวิต แล้วจึงค่อยลงมือทำ เพราะระหว่างทางก็จะเจออุปสรรค หลุม บ่อ ขวากหนาม ลมฟ้าอากาศไม่เป็นใจ การที่มีฐานไม่แน่น จะทำให้ปิรามิดล่มพังทลายได้ง่ายๆ
แต่ปัจจุบันนี้ ผมเห็นคนไทยไม่ได้เป็นแบบนี้ ในหลายๆมุมเช่น
1. คนไทยศึกษาต่อให้สูง กะใช้เป็นทางลัด ไปสู่ยอดปิรามิด
ผมเห็นภาพเด็กไทยวาดฝันมากมาย ว่าชั้นจะเรียนต่อโท MBA, ต่อรัฐศาสตร์ต่างประเทศ ต่อโน่น ต่อนี่ ทั้งๆที่เพิ่งจะเรียนจบ ปริญญาตรีเองเท่านั้น อายุเพิ่ง 20 กว่าๆ ประสบการณ์ทำงานก็ไม่มี บางคนไม่รู้ด้วยมั๊งว่าตัวเองถนัดอะไร ชอบอะไร แล้วจะเรียนต่อไปเพื่ออะไร รู้แต่เพียงว่าคนอื่นเขาเรียนกัน แล้วต้องเรียนเพื่อแข่งขันในสังคม ขอเงินพ่อแม่มาเรียน
เด็กไทยติดภาพจากละครน้ำเน่า ที่ดูกันมาตั้งแต่เกิดจนปัจจุบัน ภาพพระเอกเรียนจบโทเมืองนอก นั่งทำงานบริษัทพันล้าน วันๆนั่งบนเก้าอี้ เซ็นเอกสารบนโต๊ะ ที่มีเลขาสวยๆเอามาวางให้
รอตอนกลางวันโทรศัพท์กับนางเอกนัดไปกินข้าว ตกเย็นรอนังตัวอิจฉาสาวสวยโทรมาชวนไปเที่ยวกลางคืน แล้วก็ตบกับนางเอก แย่งผู้ชายที่มีใบปริญญาแขวนคอ
นึกภาพตามแล้วสยองกับการที่บริษัทเอาคนที่ไม่มีประสบการณ์การทำงาน มาขึ้นบริหารงาน ทั้งๆที่ไม่รู้พื้นฐานงานเลย มองตามหลักความจริงแล้ว บริษัทมันจะไปรอดได้ยังไง
ตอนนี้เด็กไทยก็กำลังทำตัวเหมือนละครครับ เรียนให้สูงๆ ตั้งเป้าไว้ว่าจะได้รับเงินเดือนเยอะๆ ทำงานสบายๆ ข้ามจากพนักงานระดับล่าง ไปขี่หัวเสือที่ชั้นบนเลย
น่ากลัวนะ ผมว่า
2. ซีแอลยา ของกระทรวงสาธารณสุข
ในการรัฐประหารครั้งที่ผ่านมา ผมชอบอยู่สิ่งเดียวคือ นายแพทย์มงคล ณ สงขลา
ที่ดำเนินการเรื่อง ซีแอลยาเพื่อให้คนไทยได้มียาดีๆใช้ ในราคาถูกกว่า 10 เท่า ยาต้านมะเร็งที่เคยเม็ดละ 200 คนไทยจะสามารถซื้อได้ในราคา 17 บาท
แต่คนไทยแท้ๆ คนไทยที่เราภูมิใจว่ามีน้ำใจดี งดงามเอื้อเฟื้อ เผื่อแผ่ เฉกเช่น รมว. สาธารณสุข คนล่าสุด เข้ามาถึงสั่งทบทวนเรื่อง ซีแอลยา ดังกล่าวทันที โดยให้เหตุผลว่า
“กลัวต่างชาติโกรธ”
ทำให้คนไทยซื้อยาถูกไม่ๆได้ ตายห่ากันหมด ดีมากๆเลยเนอะ คนไทยเรา มันคิดได้ไงวะ
(อันนี้แฝงความแค้นส่วนตัวเล็กๆ เพราะทุกวันนี้ต้องซื้อยาจากนอกให้อาม่าเดือนละสองหมื่นบาท )
อีกหน่อยคนไทยคงตายกันอย่างสนุกสนาน
ฯลฯ
พอแระ เหนื่อยมาก
อ้อช่วงเดือนที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้เจอ พบปะคุณตุ้มเป๊ะ บ่อยมากๆเลยครับ she ยกมือ 5 นิ้ว อยู่หน้าบ้านผม บ๊ายๆผมทุกวันเลย ทั้งวันด้วยนะ ผมเพิ่งจะมารู้ว่าพี่เค้าเล่นการเมืองด้วยนี่แหละ
ผมมีรูปมาด้วย
อ่ะๆๆๆ ซูม หน่อย
อิอิ
แซวเล่นนะครับพี่ตุ้มเป๊ะ รักหรอก จึงหยอกเล่น เห็นหน้าพี่เหมือนคนในรูปมากๆ แค่นั้นเอง 
ปล. บุคคลในรูปคือคุณ รสนา โตสิตระกูลครับ
#1 By ~•GoldfishOu•~ ใบไม้ที่สดใส on 2008-02-29 15:08